ഒരു നാട്യത്തിന്റെ കഥ...

ഒരു രാത്രി കഴിഞ്ഞാൽ ഒരു പകലുണ്ട്...വെളിച്ചത്തിന്റെ പറുദീസയിയാണിപ്പോൾ....കാലത്തിന്റെ വികൃതിയാണോ ഇത്...അതോ വേദനയുടെ ഇടവേളയോ...സംശയത്തിനു പ്രാധാന്യം നല്കണം...അത് ജീവന്റെ നിലനില്പ്പിനു കാരണമാകുന്നു....പ്രണയം ഒരിക്കലും സന്തോഷത്തിനോടല്ല ...വിരഹമാണ് പ്രാണവായു ...വേദനയുടെ രുചി അറിഞ്ഞവർ ആരും അതിന്റെ മത്തു പിടിപ്പിക്കുന്ന ലഹരിയിൽ നിന്ന് കരകയറാൻ ആഗ്രഹിക്കില്ല...തണുത്തുറഞ്ഞു പോകുന്ന പ്രണയത്തിനു വിരാമമിട്ടുകൊണ്ട് എവിടുന്നോ കത്തിപടർന്നു കയറുന്ന തീജ്വാലകൾ....കണ്ണിൽ ഇരുട്ട് കയറി..ശരീരം മുഴുവൻ ദഹിക്കുമ്പോഴും..അതിനോട് ഇഷ്ടക്കേട് തോന്നില്ല...മറിച്ചു വാരിപ്പുണരാനാണ് തോന്നുക...

ഈ നാളുകൾ എത്ര നാൾ നീണ്ടു നില്ക്കും...മധുരം എന്നെ ഭയപ്പെടുത്തുന്നു....സന്തോഷന്റിന്റെ കണ്ണുകളാണ് എങ്ങും...അതിൽ..മറഞ്ഞിരിക്കുന്ന നിഗൂഡത എന്നെ നോക്കി ചിരിക്കുകയാണ്...അത് ചിരിയാണോ അതോ...പ്രണയത്തിന്റെ ദംഷ്ട്രകളോ...രണ്ടുമായാലും അതാണ്‌ എന്റെ സ്വപ്നം...അതിനെ എന്റെതാക്കി മാറ്റുക...വേദന എന്റേതാണ്...എനിക്ക് വേണ്ടി ദേവി സൃഷ്ടിച്ചതാണ് അതിനെ...ആദ്യം..ഒരു കൊള്ളിയാൻ മിന്നുന്ന പോലെ വേഗത്തിൽ കടന്നു പോകുന്ന സ്വർഗം...അതിനു ശേഷം..സ്വർഗത്തെ മുഴുവനായി അറിയാനുള്ള കൊതി ...ശേഷം അനുഭവം...പിന്നെ...ലഹരി...

പക്ഷേ...അറിഞ്ഞില്ലല്ലോ ഞാൻ...ഇതൊരു നാട്യമാണെന്ന്...